ชีวิต ∙ อิคิ ∙ 生き : ใช้ชีวิตแบบที่อยากมีชีวิต

เราเป็นผู้ขับเคลื่อนชีวิตที่แท้จริงหรือไม่❓

เราทุกคนมักคิดว่า…ชีวิตเป็นของเรา

เราเป็นผู้กุมบังเหียนชีวิตด้วยตัวเราเอง

เรามักเชื่อว่าอะไรก็ตามที่เราคิด พูด ทำ

ล้วนมาจากการตัดสินใจของเรา 💯%

แต่ถ้าเราพิจารณาให้ดี เราจะพบว่า…

แท้จริงแล้ว…เรามีอำนาจน้อยมาก ๆ

ในการขับเคลื่อนชีวิตของเราเอง

•

เราเคยถามตัวเองด้วยคำถามเหล่านี้หรือไม่…

⇒ ทำไมเราโกรธทั้งที่เราไม่ได้อยากโกรธ❓

⇒ ทำไมเราเศร้าทั้งที่เราไม่อยากเศร้า❓

⇒ ทำไมเราอยากเข้าใจ แต่ใจกลับปฏิเสธ❓

⇒ ทำไมเราอยากบอกคำว่ารัก อยากขอโทษ

อยากชื่นชม แต่คำเหล่านั้น กลับยากที่จะหลุด

ออกมาจากปากเรา❓

•

อิคิ ∙ 生き เชื่อว่าเราทุกคนต้องเคย…

⇒ โกรธ แม้ว่าไม่อยากโกรธ

⇒ เศร้าทั้ง ๆ ที่ไม่อยากเศร้า

⇒ อยากเข้าใจ แต่กลับทำไม่ได้

⇒ อยากบอกรัก อยากขอโทษ

แต่เรากลับทำให้ทุกอย่างแย่ไปกว่าเดิม

•

หากเป็นเช่นนี้…สรุปแล้ว ชีวิตของเรา

ถูกขับเคลื่อนด้วยตัวเราหรือไม่❓

หรือมีอะไรบางอย่างที่อยู่เบื้องหลัง

และแอบขับเคลื่อนชีวิตของเรา

โดยที่เราไม่รู้ตัว❓

---

ธุลีแห่งอดีต คือวงจรนิสัยและพฤติกรรม

เพื่อน ๆ เชื่อไหมคะว่า…ชีวิตของเราทุกคน

ล้วนถูกห่อหุ้มด้วย ฝุ่น ธุลี จากอดีต

ธุลีเหล่านั้น ฝังแน่นประทับร่องลึก

เปรียบเสมือนซากฟอสซิล

ที่ฝังแน่นลงไปในชั้นหินจนกลายเป็น

เนื้อเดียวกันอย่างไรอย่างนั้น

•

ซากเหล่านั้นฝังลึกจนเราแยกไม่ออกว่า…

อะไรคือสภาวะอันบริสุทธิ์ของเรา

และอะไรคือ…ฝุ่น ธุลีแห่งอดีต ที่จบไปแล้ว

ตายไปแล้ว ไม่ใช่ตัว ไม่ใช่ตนของเรา

•

ท่าน Osho กล่าวไว้ดังนี้ค่ะ…

ฝุ่นคือธุลีแห่งอดีต อดีตนั้นผ่านไปแล้ว

เราทำอะไรเกี่ยวกับอดีตไม่ได้อีกแล้ว

แต่เราไม่รู้ ไม่ตระหนักถึงฝุ่นเหล่านั้น

เราจึงปล่อยให้ฝุ่นเกาะติด ฝังลึกในตัวเรา

ไปกับเราทุกที่ราวกับมันเป็นเนื้อเป็นตัว

เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเรา

•

ในทางปฏิบัติ…ฝุ่นเหล่านั้นคือจิต จิตคือ…

การรวมตัวของกลุ่มก้อนความคิดแห่งอดีต

เมื่อสะสมมากเข้า มากเข้า อดีตเหล่านั้น

จึงมีพลัง สะท้อนออกมาเป็นความคิด

การกระทำ ความรู้สึก และครอบงำชีวิตของเรา

ขับเคลื่อนให้เราตอบสนองต่อสิ่งต่าง ๆ

ที่เราประสบพบเจอตามแต่อดีตที่เราสะสมเอาไว้

•

ตัวอย่างเช่น…หากเราเป็นคนขี้โกรธ

สั่งสมแต่ความโกรธ เล็ก ๆ น้อย ๆ เรื่อยมา

เมื่อตาสัมผัส หูได้ยิน จมูกได้กลิ่นสิ่งที่ไม่ชอบ

ใจเราจึงโกรธขึ้นมาโดยอัตโนมัติ

•

ยิ่งโกรธ ยิ่งสั่งสม ยิ่งถอนตัวจากความโกรธไม่ได้

จนเห็นผิดเป็นชอบ เห็นความโกรธเป็นดอกไม้

ทุกครั้งที่ได้โกรธทำให้ใจเราโล่ง โปร่ง เบา สบาย

เราจึงเสพติดความโกรธโดยที่เราไม่รู้ตัว

---

เหตุผลดี ๆ ที่จะโกรธ

ในตอนแรกหากใครสักคนทำให้เราโกรธ

มันอาจง่ายที่เราจะบอกตัวเองและผู้คนว่า…

ที่เราโกรธนั้นเป็นเพราะผู้อื่นทำให้เราโกรธ

•

แต่ อิคิ ∙ 生き อยากชวนทุกท่าน

ลองวางใจให้เป็นกลางดูนะคะ

ลองมองตัวเองแบบที่เราเป็น

บุคคลที่ 3 เป็นคนนอกดู

ถ้าเราเป็นคนขี้โกรธ

แม้คน ๆ นี้จะไม่ทำให้เราโกรธ

แต่เดี๋ยวเราก็จะโกรธเรื่องอื่นอีกอยู่ดี

•

ท่าน Osho กล่าวอีกว่า…

การที่คนอื่นทำตัวไม่ดี

มันเป็นกลไกของเขาเอง

ไม่ว่าจะอยู่กับเราหรือไม่

เขาก็จะทำตัวเช่นนั้น

•

เหมือนที่เราเป็นคนขี้โกรธ

เราก็จะยังโกรธอยู่เช้ายันค่ำ

ดังนั้นการที่คนอื่นทำตัวไม่ดีใส่เรา

มันเป็นเพียงความบังเอิญ

ที่เราอยู่ ณ ตอนที่คน ๆ นั้น

ทำสิ่งเหล่านั้นเท่านั้นเอง

•

มันง่ายที่เราโยนความผิดให้คนอื่น

ว่าเป็นเหตุในการโกรธของเรา

แต่การทำเช่นนี้มันเป็นเพียงแค่

การทำให้เราสบายใจเท่านั้น

เป็นเพียงแค่การซื้อเวลา แต่มัน…ไม่เคย

ขจัดความโกรธออกจากหัวใจเราให้สิ้นซาก

•

ดังนั้นเราจึงโกรธและโทษคนอื่นต่อไป

เมื่อเราไม่เคยหยุดที่จะโกรธ

เราและเขาจึงกระทบกระทั่งกันไปมา

เกิดกรรมสัมพันธ์ มีเหตุผลให้เราโกรธ

ไม่หยุดไม่หย่อน ไม่จบไม่สิ้น

•

แต่สิ่งที่เราไม่เคยเอะใจถามตัวเองก็คือ…

แล้วเราจะต้องโกรธไปอีกนานแค่ไหน❓

เราต้องอยู่ในวงจรนิสัยแห่งความโกรธนี้ไปอีกนานเท่าไร❓

แล้วเราจะต้องโกรธไปอีกกี่ชาติ กี่ภพ กันหล่ะเนี่ย❓

---

จิต คือ อะไร❓

จิต คือ กลุ่มก้อนความคิดที่เราสั่งสม

ซึ่งความคิดเหล่านั้น ล้วนเป็นอดีตที่ตายไปแล้ว

แม้จะตายแล้ว แต่อดีตเหล่านั้น

ยังคงมีอนุภาพบางอย่างอยู่ค่ะ

•

อนุภาพของอดีตคือ…

ความสามารถในการฉายภาพจำลอง

ภาพเก่า ๆ เรื่องราวเก่า ๆ ให้ผุดขึ้นมา

ในรูปแบบความคิดของเรา

•

อดีตไม่ได้มีเพียงแค่อนุภาพที่จะฉาย

ภาพจำลองที่เกิดขึ้นแล้วเท่านั้นนะคะ

แต่มันยังสามารถสร้างเรื่องราว

แห่งอนาคตที่ถูกต่อยอด ดัดแปลง

ปรับปรุงเล็กน้อย แล้วกระซิบบอกเราว่า…

นี่คือเรื่องราวใหม่ ๆ แต่แท้จริงแล้ว

มันเป็นเพียงเรื่องเดิม ๆ ที่ถูกต่อยอดเท่านั้น

เป็นเรื่องเดิม ๆ ที่แค่ถูกเปลี่ยนสถานการณ์

เปลี่ยนตัวละคร ให้เข้ากับยุคเข้ากับสมัยเท่านั้นเองค่ะ

•

เพื่อน ๆ ลองสังเกตดูนะคะ…ถ้าเราเป็นคนขี้โกรธ

ไม่ว่าโลกจะวิวัฒน์ไปอย่างไร

เวลาจะเปลี่ยนไปนานแค่ไหน

ไม่ว่าเทคโนโลยีจะพัฒนาก้าวไกลเพียงใด

จากบนถนนที่เคยเต็มไปด้วย รถยนต์สันดาป

จนปัจจุบันได้กลายมาเป็นยุคแห่งรถยนต์ไฟฟ้า

เราก็จะยังโกรธ ก็จะยังหงุดหงิด ก็จะยังไม่พอใจ

ทุกครั้งที่มีคนขับรถตัดหน้าเราอยู่ดี

•

ดังนั้นอนาคตที่ถูกขับเคลื่อนด้วยอดีต

จึงไม่ได้เป็นอะไรที่นอกเหนือจาก

อดีตที่ถูกพัฒนา ปรับปรุงเรื่องราว

ด้วยฉากใหม่ สถานการณ์ใหม่

ตัวละครใหม่ เล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้นค่ะ

•

และเมื่อเป็นเช่นนี้…แม้เวลาจะล่วงเลยไปนานเพียงใด

แต่เราจะไม่เคยมีชีวิตที่สดใหม่เลยสักครั้ง

อนาคตและปัจจุบันของเรา

จะเป็นได้แค่เพียงภาพจำลองแห่งอดีตเท่านั้น

---

ระบบ Cloud แห่งชีวิต

จิตนั้นเปรียบเสมือน…

ระบบจัดเก็บข้อมูลที่เรียกว่า…Cloud

หลายท่านคงทราบดีว่า…

Cloud คือ ระบบจัดเก็บข้อมูลขนาดใหญ่

ที่ไม่มีตัวตน ไม่สามารถจับต้องได้

อีกทั้งสามารถขยายตัวได้อย่างไม่จำกัด

•

จิตก็เช่นกันค่ะ…จิตของเราเป็น

เครื่องมือล่องหนที่บันทึกข้อมูล

เกี่ยวกับอดีตได้มหาศาล

•

ในโลกแห่งความเป็นจริงระบบ Cloud

จะต้องมี Server บันทึกข้อมูล

และเก็บไว้ที่ไหนสักแห่ง

และทุกครั้งที่พื้นที่เก็บข้อมูลใกล้เต็ม

เราก็ต้องเสียเงิน ซื้อพื้นที่เพื่อเก็บข้อมูลเพิ่ม

•

แต่จิตนั้นมีประสิทธิภาพเหนือกว่ามาก เพราะ…

จิตสามารถบันทึกข้อมูลได้ไม่จำกัด

โดยไม่ต้องใช้พื้นที่ใด ๆ ในการเก็บ

ไม่ต้องมีแม้กระทั่ง Server ในการบันทึก

•

จิต เป็นอุปกรณ์ไร้ตัวตนที่ติดตัวเราไปทุกที่

และเชื่อมต่อกับเราตลอดเวลา

โดยเราไม่ต้องเสียเวลา

Log in Log out แม้แต่น้อย

และถ้าเป็นจิตแล้ว จะไม่มีคำว่าพื้นที่เต็ม

ต้องซื้อพื้นที่ในการเก็บข้อมูลเพิ่มแต่อย่างใด

•

ที่ยิ่งไปกว่านั้นจิตของเรายังเสื่อมสลายได้ยาก

ไม่เพียงแต่ติดตัวเราไปทุกที่เท่านั้น

แต่ยังสามารถติดตัวเราข้ามเวลา

ข้ามภพข้ามชาติได้อีกด้วย

---

ระบบอัตโนมัติแห่งจิต

จิตของเราเป็นระบบอัตโนมัติ

ที่ทำหน้าที่สั่งสมอดีต ความทรงจำ

เรื่องราวต่าง ๆ ในชีวิตที่เราได้ประสบพบเจอ

•

จิตทำงานเงียบ ๆ ตลอด 24 ชั่วโมง

ไม่มีเหน็ด ไม่มีเหนื่อย ไม่มีวันลา

ไม่มีวันพัก ไม่มีการนอนหลับ

ไม่มีวันหยุดพักผ่อนประจำสัปดาห์

•

และการที่จิตไม่เคยพักนี่เองจึงเป็นสาเหตุ

ทำให้เราคิดยามตื่นและฝันยามหลับ

เราจึงคิดและฝันไปจนกระทั่ง

วันที่ร่างกายของเราเสื่อมสลายกลับสู่เถ้าธุลี

แต่จิตของเรายังคงอ่อนวัย พลังแห่งจิตจะยัง

ทรงพลังเช่นเดิมไม่เปลี่ยนแปลง

•

ด้วยเหตุนี้จิตจึงเป็นอมตะ…

แม้กายหยาบของเราเสื่อมสลายแต่จิตยังอยู่

และทุกครั้งที่กายหยาบของเราเสื่อมสลาย

จิตที่ยังคงอยู่จึงต้องหาที่สถิตย์ใหม่อยู่ร่ำไป

•

ร่างกายเราเปรียบเสมือน Hardward

เมื่อหมดสภาพ เราก็ซื้อคอมพิวเตอร์ใหม่

แม้จะได้ร่างใหม่ แต่เราถูกตั้งค่าเริ่มต้น

ให้เชื่อมต่อกับ Cloud ชุดเดิมตลอดเวลา

•

เราได้รับชีวิตมาแล้วหลายครั้ง

ได้เปลี่ยนองค์ทรงเครื่อง

ยกระดับประสิทธิภาพ

เป็นคอมพิวเตอร์รุ่นใหม่มาแล้วหลายหน

•

และทุกครั้งที่เราได้รับชีวิตใหม่

เรายังถูกขับเคลื่อนด้วยชุดข้อมูลเดิม ๆ อยู่ร่ำไป

เราจึงดำเนินชีวิต ซ้ำรอยเดิม

เพียงแค่ปรับปรุงเปลี่ยนแปลงเรื่องราว

จากเดิมเล็กน้อยเท่านั้น

•

นี่จึงเป็นเหตุผลที่…

ไม่ว่าเราจะเกิดอีกกี่ภพชาติ

ไม่ว่าเราจะเป็นใครในชาติไหน

ไม่เราจะเป็น…พ่อค้า ครู ข้าราชการ

นายกรัฐมนตรี Programmer

เราก็จะยังเป็น…พ่อค้า ครู ข้าราชการ

นายกรัฐมนตรี Programmer

ที่ขี้โกรธอยู่เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง

•

และนี่คือกงล้อแห่งชีวิตและความตาย

แม้จะเกิดใหม่ ในสถานภาพใหม่ มีชีวิตใหม่

แต่จิตวิญญาณของเรายังคงวนเวียน

ต่อยอด จากกรรมเดิม ๆ ไม่รู้จักจบจักสิ้น

•

ในอดีตไม่ว่าเราจะทำอะไรก็ตาม

ทั้งทำดี ทำชั่ว เมื่อได้ทำ เมื่อได้คิด

เมื่อได้บันทึกในระบบจิต

ในอนาคตเราจะทำซ้ำ โดยไม่ต้องคิด

และนี่คือระบบ Cloud ที่ขับเคลื่อนชีวิตของเรา

หากเราไม่เคยเอะใจ ยังคงเชื่อมต่อ

กับระบบนี้ตลอดเวลาโดยอัตโนมัติอยู่ร่ำไป

เราจะไม่เคยได้เป็นเจ้านายที่แท้จริงของชีวิตเราเสียที

---

เจ้านายตัวจริง

ท่าน Osho กล่าวว่า…

ทุกครั้งที่เราโกรธ นั่นหมายความว่า…

เราได้สร้างโอกาสที่จะกลับมาโกรธอีกครั้ง

การที่เราโกรธจึงเป็นการให้พลังงาน

แก่ความโกรธมากขึ้น ร่องรอยแห่งความโกรธ

จะถูกฝังลึกซ่อนลงไปในตัวเรามากขึ้น

•

ทุกอย่างที่เราลงมือทำ ลงใจรู้สึก

จะกลับมาเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ในหนทางแห่งวัฏฏะสงสาร

เป็นวังวนของเราอยู่ร่ำไป

•

เมื่อเราโกรธและได้ระบายความโกรธ

แม้อารมณ์โกรธนั้นจะหายไปในท้ายที่สุด

ซึ่งเราจะหลงคิดว่าเราไม่โกรธแล้ว

แต่แท้จริง ความโกรธแค่หายไปชั่วคราว

อารมณ์โกรธที่เหมือนจะดูเจือจางลง

กลับซึมแนบฝังลึกเข้าไปในตัวเรา

เข้าไปในมโนสำนึก จิตวิญญาณของเรา

จากนั้นมันเพียงแค่รอคอยโอกาส

ที่จะปะทุขึ้นมาใหม่เท่านั้น

•

เมื่อเราถูกกระทบ และพบเจอกับสิ่งเร้าเดิม ๆ

ความโกรธก็ทำงานแบบเดิม พอหายโกรธ

ก็ฝังลึกมากกว่าเดิม รอวันปะทุขึ้นมาใหม่

•

ครั้งหน้าที่เราโกรธ เราก็จะโกรธง่ายกว่าเดิม

โกรธมากกว่าเดิม พอระบายอารมณ์แล้ว

ความโกรธก็ฝังลึกยิ่งกว่าเดิม

เป็นแบบนี้จนกลายเป็นวงจรแห่งความโกรธ

ที่ไม่มีวันจบ ไม่มีวันสิ้น

จนตัวตาย ร่างสลาย แต่จิตไม่เคยสลาย

ไปเกิดภพใหม่ ชาติใหม่ ไม่ว่าจะเป็นร่างใหม่

ครอบครัวใหม่ อาชีพใหม่ สังคมใหม่

เราก็ยังเป็นคนขี้โกรธเหมือนเดิม

ความโกรธจึงกลายเป็นของเก่า

เป็นฝุ่นที่ติดร่างเราไปทุกภพ ทุกชาติ ไม่จบไม่สิ้น

•

ทุกครั้งที่เราให้ความร่วมมือกับความคิด

จนถึงขั้นลงใจรู้สึก ลงมือ ลงแรงกระทำ

มันคือการรดน้ำพรวนดินให้กับ

เมล็ดพันธุ์แห่งความโกรธ ให้หยั่งรากลึกลงไป

ในจิตใต้สำนึกของเรา เพื่อรอวันเติบโต

เป็นพฤติกรรมที่เราไม่สามารถ

ยับยั้งตัวเองได้อีกต่อไป

•

เมื่อถึงจุดนี้…เราจะไม่ได้…

เป็นผู้ขับเคลื่อนชีวิตของเราอีกต่อไปแล้ว

แต่พฤติกรรม การกระทำต่าง ๆ ในอดีต

ที่ฝังแน่นในจิตวิญญาณของเรา

จะกลายเป็นธรรมชาติของเรา

กลายเป็นผู้สั่งการให้เราทำ

โดยที่เราไม่สามารถแม้แต่จะคิด

ไม่สามารถแม้แต่จะถาม สิ่งเดียวที่เราทำ…

คือทำโดยไม่ได้คิด…หลาย ๆ ครั้งเข้า…

สิ่งนี้จึงสั่งสมเป็นนิสัย เป็นอนุสัย

ติดตัวเราข้ามภพ ข้ามชาติ

•

พฤติกรรมในอดีตที่เราทำซ้ำ ๆ จึงกลายเป็นนาย

ส่วนตัวเราก็กลายเป็นบ่าวที่ไร้สมอง

และนี่คือคำอธิบายของทฤษฎีแห่งกรรม

กรรมคือผลจากการกระทำหรือความคิด

ที่เราทำซ้ำแล้วซ้ำอีกเป็นวงจร

ทำเหตุเช่นไร ย่อมได้ผลเช่นนั้น

ไม่มีวันออกจากวงจรได้

•

ท่าน Osho อุปมาเหมือนกับการที่เรา

ถูกคุมขังอยู่ในคุก แต่คุกนี้ได้ถูกสร้างจากพฤติกรรม

ที่เราทำและเงื่อนไขที่เราได้กำหนดเอง

โดยที่เราไม่รู้ตัว ไม่รู้แม้กระทั่งเผลอเข้าใจไปว่า…

ทุกสิ่งที่คิดคือตัวเรา ทุกอย่างที่ทำก็เป็นเรา

แต่แท้จริงแล้วไม่ใช่ เราในปัจจุบันไม่ใช่ผู้กระทำ

แต่เราเป็นผู้ถูกบงการจากพฤติกรรมในอดีต

ที่สั่งสมมาช้านานต่างหาก

•

เราไม่รู้เนื้อรู้ตัว เมื่อเราโกรธ

เวลาที่เราโกรธ เราก็มักที่จะ

ให้เหตุผลอันชอบธรรมในการโกรธ

เราให้เหตุผลตัวเองว่า…ถ้าเราไม่โกรธ

ลูกของเรา ลูกน้องของเรา คนของเรา

ก็จะเหลวไหลอยู่เช่นนี้ ดังนั้นเราจึงต้องโกรธ

เพราะถ้าไม่โกรธผู้คนก็จะทำสิ่งเดิม ๆ

ไม่ปรับปรุงไม่พัฒนากันเสียที

•

เมื่อคิดเช่นนี้ เราจึงโกรธอยู่ร่ำไป

เราโกรธตั้งแต่ชาติที่แล้ว จนมาถึงชาตินี้

และจะยังโกรธไปถึงชาติหน้า

•

ตลอดช่วงที่ผ่านมาสิ่งที่เราทำ

เราเพียงแค่มุ่งมั่นที่จะปรับปรุงคนอื่นอยู่ร่ำไป

แต่คน ๆ เดียวที่เราไม่เคยคิด

จะปรับปรุงเปลี่ยนแปลงกลับกลายเป็นตัวเรา

เราโกรธอย่างไร ก็จะโกรธอยู่อย่างนั้น

คำถามก็คือ แล้วเราจะโกรธไปถึงเมื่อไหร่❓

•

เราเคยเอะใจไหมว่า…

แม้ว่าเราจะไม่ได้พบปะใคร

ใช้ชีวิตอันแสนสบายแค่ไหน

แต่ทำไมอยู่ ๆ เราก็รู้สึกเหงา รู้สึกเศร้า

รู้สึกโกรธ รู้สึกแย่ รู้สึกดี หรือรู้สึกไม่ดีขึ้นมาได้

เราเคยถามตัวเองไหมว่า…

ทำไมอยู่ ๆ อารมณ์เหล่านี้ก็ผุดขึ้น

ทั้ง ๆ ที่เราก็อยู่เฉย ๆ ในที่สบาย ๆ ❓

•

สิ่งนี้คือการบอกใบว่า…

ไม่ว่าเราจะคิด เราจะทำ เราจะรู้สึกอะไร

ทุกอย่างล้วนเกิดขึ้นภายในตัวเรา

โดยที่เราไม่รู้ที่มาที่ไป จับต้นชนปลายไม่ถูก

•

ไม่ว่าเราจะรู้สึกดีหรือแย่ ความรู้สึกเหล่านี้

ผุดขึ้นมาจากจิตไร้สำนึกของเรา

จากอดีตที่เราสั่งสมมาหลายภพชาติ ดังนั้นไม่มีใคร

ที่จะรับผิดชอบสภาวะเหล่านี้ได้นอกจากตัวเรา

ไม่มีใครทำให้เราโกรธได้ ไม่มีใครทำให้เราสุขได้

เราจะสุขด้วยตัวเอง โกรธก็เพราะภายในเราเอง

เศร้าด้วยตัวเราเอง

•

ชีวิตเราจึงถูกขับเคลื่อนด้วยเจ้านายที่ชื่อว่า

“อดีต” เสมอมา เรามีชีวิตดูเหมือนจะก้าวหน้า

แต่แท้จริงแล้ว เราได้แต่ย่ำอยู่กับที่

ไม่ไปไหนจริง ๆ เสียที ถ้าเราไม่รู้สิ่งเหล่านี้…

เราก็จะอยู่ในวงจรแห่งวัฏฏะสงสารเดิม ๆ ร่ำไป

•

คำถามสำคัญคือ…

แล้วเราจะออกจากวงจรนี้ได้อย่างไร❓

ซึ่งเราจะมาหาคำตอบกันในตอนต่อไปกันนะคะ

ในตอนต่อไป อิคิ ∙ 生き จะพาเพื่อน ๆ

ไปดูอดีตของแต่ละท่าน ด้วยการ

นั่ง Time Machine ย้อนเวลากลับไป

•

วิธีเดียวที่เราจะปลดปล่อยอดีตของเราได้

คือการยอมรับอดีตเหล่านั้นด้วยความเข้าใจ

หากเราทำได้ เราก็จะได้ใช้ชีวิตในมิติใหม่

อย่างเป็นอิสระและมีแต่ละปัจจุบันขณะ

ที่สดใหม่อยู่เสมอนะคะ

•

สำหรับวันนี้ อิคิ ∙ 生き ขอลาไปก่อน

แล้วพบกันใหม่ในบทความ…

ออกจากระบบ Cloud แห่งชีวิต

ในตอนที่ 2 กันนะคะ สวัสดีค่ะ 🙇🏻☺️

–

บันทึกโดย : ชีวิต ∙ อิคิ ∙ 生き : ใช้ชีวิตแบบที่อยากมีชีวิต

ที่มาและแรงบันดาลใจ : หนังสือ “ตื่นรู้…กุญแจสู่ชีวิตสมดุล” – Osho

–

อ่านบทความตอนที่ 2 กดที่นี่