侘寂 WABI–SABI Day Eight
มนุษย์ (ไม่) สมบูรณ์แบบ
–
เมื่อเพ่งมองสิ่งหนึ่งสิ่งใดใกล้ ๆ
เรามักจะเห็นตำหนิ
ใบมีดโกนที่ว่าคมกริบ
หากส่องดูด้วยแว่นขยาย
ก็จะเห็นอณูเนื้อที่หยัก บิ่น และสึกกร่อน
•
ช่างฝีมือทุกคนรู้ถึงข้อจำกัด
ในเรื่องความสมบูรณ์แบบดี
เพราะ…ยิ่งมีฝีมือ…ก็จะยิ่งขยายดู
รายละเอียดส่วนเล็กส่วนน้อย
ยิ่งเพ่ง ยิ่งพิจ ก็ยิ่งเห็นร่องรอยตำหนิ
ซึ่งพวกเขารู้ดีแก่ใจว่า…ไม่มีวัน
ที่พวกเขาจะเก็บรายละเอียดทุกสิ่ง
ให้หมดจดเกลี้ยงเกลาได้
•
เมื่อพิจารณาเนื้อหาข้างต้น
ทำให้เราย้อนคิดถึงตัวเอง
เมื่อก่อนตอนที่ต้องคุมงานออกแบบ
สิ่งหนึ่งที่เรามักพูดกับนักออกคือ…
เวลาออกแบบ…ต้องขยายส่วนที่
เล็กน้อยที่สุดขึ้นมาเก็บรายละเอียดเสมอ
อย่าให้หลงเหลือตำหนิไว้
•
งานที่ดี…คืองานที่ไม่มีตำหนิ
แม้แต่จะเป็นส่วนที่เล็กน้อยที่สุดก็ตาม
ถ้าไม่เชื่อ เอางานคนอื่น
ที่เรามองแล้วรู้สึกดีมาขยายดู
เมื่อขยายดูรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ในงานเหล่านั้น
เราจะไม่พบที่ติ ไม่พบตำหนิ ในงานของเขา
•
มีน้อง Designer คนหนึ่งเคยบอกกับเราว่า…
“งานที่หนูทำ บางทีหนูยังไม่เห็นเลย
ว่ามันมีตำหนิตรงไหน
แต่พี่กลับเห็นมันในส่วนที่เล็กน้อยมาก ๆ”
•
วันนี้เมื่อได้อ่าน วะบิ–ซะบิ
เราจึงเข้าใจแล้วว่า ที่เราไม่พบที่ตำหนิ
ไม่ใช่ว่าสิ่งนั้นไร้ที่ติ แต่เป็นเพราะ…
เรายังขยายไม่พอต่างหาก
ยิ่งขยาย…ยิ่งพบ ยิ่งขยาย…ยิ่งไม่มีวันจบสิ้น
ดังนั้นคำถามสำคัญคือ…
แล้วเราจะต้องเก็บรายละเอียดไปถึงไหน❓
•
ไม่อยากเชื่อ…เมื่อมองย้อนตัวเอง
ชีวิตเราเริ่มต้นจาก…
การเป็นคนชุ่ย ๆ สมาธิสั้น ๆ ในวัยเยาว์
พัฒนาจนกลายเป็นคน…ย้ำคิดย้ำทำ
ที่ทุกอย่างต้องสมบูรณ์แบบ
•
มาในวันนี้…
เราเหนื่อยกับความสมบูรณ์แบบมาก
เหนื่อยกับการห้ามตัวเอง
ให้ไม่เก็บรายละเอียดแล้ว
เก็บรายละเอียดอีกไม่ได้
ซึ่งถ้าจะเก็บทุกรายละเอียดกันจริง ๆ
ใช้เวลาเก็บทั้งชีวิต ก็ไม่จบไม่สิ้น
•
ยิ่งขยาย ยิ่งพบ ยิ่งเก็บรายละเอียด
ยิ่งขยาย ยิ่งพบ ยิ่งเก็บรายละเอียด
ลึกลงไป ลึกลงไป ไม่จบ ไม่สิ้น
สำหรับเราในตอนนี้ การอยู่ในวงจรนี้
ช่างเหนื่อยเหลือเกิน
•
การอ่านหนังสือเล่ม
ได้เปิดประตูให้เราออกจากวงจรนี้
•
ตั้งแต่อ่านวะบิ–ซะบิ
ทุกครั้งที่เผลอลงมือเก็บงานยิบย่อย
คำถามที่มักผุดขึ้นมาในใจ คือ…
”นี่เราต้องเก็บรายละเอียดขนาดนี้เลยไหม❓”
”ดูภาพรวม ๆ แล้ว OK ไหม❓”
“ตำหนิที่เราเห็น คนอื่นเห็นไหม❓”
ถ้าไม่…เราจะปล่อยร่องรอยแห่งความไม่สมบูรณ์
ที่อาจมีเราเพียงคนเดียวที่รู้ไว้
•
ร่องรอยที่เราตั้งใจเหลือไว้
จากที่เคยเป็นตำหนิ
ตอนนี้ได้กลับกลายเป็นความสวยงาม
ของความเป็นมนุษย์
•
ทุกวันนี้ สายแต่แห่งการรับรู้ความงาม
ของเราเริ่มเปลี่ยนไป
เราเริ่มมองว่า…ทุกอย่างที่เกลี้ยงเกลาไร้ที่ติ…
มันช่างดูไม่มีชีวิต ไม่มีจิตวิญญาณ
ไม่มีความเป็นมนุษย์
•
มนุษย์แต่ละคนไม่สมบูรณ์
มีร่องรอยเอกลักษณ์ที่ไม่เหมือนกัน
มนุษย์แบบเรา…มีคนเดียวในโลก
และมนุษย์แบบคนอื่นก็เช่นเดียวกัน
•
ท่องไว้…ของแท้ต้องมีตำหนิ
ของจากโรงงานผลิต ไร้ที่ติเหมือนกันทุกชิ้น
•
ดังนั้นช่างฝีมือที่บรรลุเข้าถึงแก่น
แห่งการสร้างสรรค์
เขาจะรู้ว่าสิ่งใดควรเก็บ
สิ่งใดควรปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ
•
หนึ่งทัศนชีวิตที่ทุกคนควรมี…คือ…
ความไม่สมบูรณ์แบบ ไม่ใช่ตำหนิ
แต่มันคือความสวยงามของธรรมชาติ
และสัจจะแห่งการมีชีวิตต่างหาก
•
จงมองตำหนิ ให้เป็นสิ่งสวยงาม
ปล่อยความไม่สมบูรณ์ให้หลงเหลือไว้บ้าง
เพราะนั่นคือหลักฐานของความ
เป็นมนุษย์ในตัวของเรา
•
หนังสือ คือ ชีวิต ชีวิต ∙ อิคิ ∙ 生き : ใช้ชีวิตแบบที่อยากมีชีวิต
•
ที่มา : ⇒ 🍃 WABI-SABI 侘寂 – เลนาร์ด โคเรน
••••••••••••••••••••••••••••••••••
🅻🅸🅵🅴 🅲🄾🆄🅽🆃🅳🄾🆆🅽
⎯⎯⎯⎯⎯⎯⎯⎯⎯⎯⎯⎯⎯⎯
𝟒𝟎𝟎𝟎-𝟐𝟐𝟑𝟔 = 𝟏𝟕𝟔𝟒 𝐖𝐞𝐞𝐤𝐬 𝐭𝐨 𝐠𝐨
⎯⎯⎯⎯⎯⎯⎯⎯⎯⎯⎯⎯⎯⎯
𝐈𝐧𝐯𝐞𝐧𝐭𝐞𝐝 𝐛𝐲 อิคิ ∙ 生き 𝐒𝐢𝐧𝐜𝐞 𝟐𝟔 𝐃𝐄𝐂 𝟐𝟎𝟐𝟐
𝐈𝐧𝐬𝐩𝐢𝐫𝐞𝐝 𝐛𝐲 𝟒𝟎𝟎𝟎 𝐖𝐞𝐞𝐤𝐬 – 𝐎𝐥𝐢𝐯𝐞𝐫 𝐁𝐮𝐫𝐤𝐞𝐦𝐚𝐧
ชีวิต ∙ อิคิ ∙ 生き : ใช้ชีวิตแบบที่อยากมีชีวิต 
Leave a comment